تبلیغات
مجله علمی تفریحی سرگرمی گیلاس - مطالب فناوری فضایی
مجله علمی تفریحی سرگرمی گیلاس
بازدید : مرتبه
تاریخ : دوشنبه 22 فروردین 1390
آژانسهایی فضایی بزرگ دنیا به منظور تربیت فضانورد پیش از هرچیز داوطلبان را تحت آزمایشات روانشناسی و پزشکی قرار می دهند و سپس کسانی که این آزمایشات را با موفقیت پشت سر می گذارند می توانند تحت آموزشهای فضانوردی قرار گیرند.

به گزارش خبرگزاری مهر، اولین سفر انسان به فضا 50 سال قبل در 12 آوریل 1961 (23 فروردین 1340) انجام شد. پس از این موفقیت بزرگ، آژانسهای فضایی بزرگ دنیا به انتخاب و آموزش فضانوردان روی آوردند و در این کار استانداردهای پزشکی و روانشناسی مختلفی را در نظر گرفتند.

آموزشهای لازم برای فضانورد شدن

اولین فضانوردانی که ناسا آموزش داد در سال 1959 انتخاب شدند. در این برنامه فضایی، داوطلبان تست خلبانی و مهندسی هواپیماهای جت جنگی می دادند و بعد به عنوان فضانورد ناسا انتخاب می شدند.
 
درحقیقت ناسا در ابتدا فضانوردان خود را تنها از میان خلبانان نظامی انتخاب می کرد و به طوریکه هم در آمریکا و هم در روسیه برای فضانورد شدن باید خلبان هواپیمای جت بود.
 
زمانی که فضانوردان انتخاب می شوند، ناسا آنها را در لابراتوار نیروی رانش بی اثر به مدت 20 ماه تحت آموزشهای مختلف قرار می دهد. همچنین ممکن است داوطلبان تجربه یک دوره کوتاه از بی وزنی در هواپیما را داشته باشند.
 


ادامه مطلب
طبقه بندی: فناوری فضایی، 
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : سه شنبه 17 اسفند 1389

کهنه کارترین شاتل فضایی ناسا پس از سه دهه خدمت در ماموریتهای فضایی سرانجام و پس از تاخیری طولانی مدت آخرین سفر خود را به همراه اولین فضانورد روباتیک انسان نمای جهان آغاز کرد.

شاتل فضایی دیسکاوری پنجشنبه با پرتابی قدرتمند و سرعتی که در هشت و نیم دقیقه به 28 هزار و 968 بر ساعت رسید، سفر خود را برای آخرین ملاقات با ایستگاه فضایی بین المللی آغاز کرد.

 

مدتی پس از پرتاب "روبونات 2" اولین فضانورد روباتیکی که قدم به فضا گذاشته است پیامی را بر روی صفحه توئیتر خود ارسال کرد: ما حالا 106 کیلومتر فاصله گرفته ایم! و دیسکاوری پس از گذشت 15 دقیقه از زمان پرتاب به مدار رسید.

 

شاتل دیسکاوری کهنه کارترین فضاپیما از میان سه فضاپیمای باقی مانده آژانس فضایی آمریکا است که امسال بازنشسته خواهد شد.

 



ادامه مطلب
طبقه بندی: رباتیک،  فناوری فضایی، 
برچسب ها: روبونات، دیسکاوری، فضانورد روباتیک، شاتل دیسکاوری، روبات انسان نما، تلسکوپ فضایی هابل، دوربین فروسرخ، پردازشگر، لابراتوار، راهپیمایی های فضایی، راهپیمایی فضایی، فضانورد روباتیک اولین، شاتل فضایی ناسا، شاتل فضایی، فضانورد روباتیک انسان نمای، فضانورد روباتیک انسان نما، شاتل فضایی دیسکاوری، ایستگاه فضایی بین المللی، آتلانتیس، آتلانتیس و اندیور، مایک لینباخ، پایگاه هوایی کیپ کاناورال، لئوناردو، PMM، قطعات یدکی، قطعات یدکی و فضانورد روباتیک، روبونات 2، روبات شبه انسانی، اولین روبات شبه انسانی، ماموریتهای فضایی، دستاوردهای دیسکاوری، حمل تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی هابل ش، اولین فضانورد روسی، فضاپیماهای آمریکایی، مرکوری، جان گلن، چلنجر، کلمبیا، روباتهای پیچیده، جنرال موتورز، دوربین فروسرخ در سر، Destiny،
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : یکشنبه 8 اسفند 1389
دانشمندان ناسا بعد از 30 سال با انجام بررسیهای جدیدی بر روی نتایج یافته های مریخ نورد "وایکینگ 1" شواهدی دال بر وجود مواد آلی در خاک مریخ را پیدا کردند.

به گزارش خبرگزاری مهر، کاوشگر مریخ نورد وایکینگ 1 بیش از 30 سال قبل ماموریت خود را با هدف یافتن نشانه هایی از حیات بر روی سیاره سرخ انجام داد اما در آن زمان نتوانست هیچ ماده آلی در خاک مریخ پیدا کند.

اکنون دانشمندان ناسا با انجام یک آزمایش جدید تائید کردند که بر روی مریخ مواد آلی وجود دارند و این کاوشگر موفق شده بوده است آنها را کشف کند.

این تحقیقات جدید از آگوست 2008 و بر روی نمونه خاکهای به جا مانده بر روی قاشقکهای کاوشگر دیگر ناسا یعنی "فونیکس" آغاز شد و توانست وجود گروهی از ترکیبات اکسیژن دار که با عنوان "پرکلرات" شناخته می شوند را کشف کند.

به همین دلیل این محققان آزمایش مشابهی را بر روی نتایج بررسیهای کاوشگر وایکینگ انجام دادند. در حقیقت 30 سال قبل، زمانی که بر روی نمونه خاک جمع آوری شده توسط وایکینگ آزمایش شد، وجود پرکلرات در این خاک کشف شد اما در آن زمان دانشمندان اظهار داشتند که این خاک منشا زمینی دارد و درواقع گرد و غباری است که از زمین بر روی این کاوشگر نشسته بوده است.

اکنون این دانشمندان نمونه خاک بیابان آتاکاما در شیلی را مورد بررسی قرار دادند. خاک این منطقه از زمین بیشترین شباهت را به خاک مریخ دارد. به این ترتیب موفق شدند همان مواد شیمایی که وایکینگ یافته بود را در این خاک پیدا کنند و شباهت این دو نمونه خاک را با نمونه خاکی که فونیکس جمع آوری کرده بود نشان دهند.

نتایج این تحقیقات، این فرضیه را که وایکینگ آلوده به گرد و غبارهای زمینی بوده است رد و تائید کرد که این کاوشگر واقعا مواد آلی را در خاک سیاره سرخ یافته بوده است.

براساس گزارش دیسکاوری نیوز، سیاره شناسان ناسا در این خصوص اظهار داشتند: "کشف مواد آلی شاهدی دال بر وجود حیات بر روی مریخ نیست بلکه فقط نشان می دهد که بر روی سیاره مواد آلی نیز وجود دارند."





طبقه بندی: فناوری فضایی، 
برچسب ها: مواد آلی مریخ، وایکینگ،
ارسال توسط علی
گروهی از دانشمندان ناسا در بررسیهای خود نشان دادند که در صورت مهاجرت به مریخ و زندگی در روی سیاره سرخ انسان از بچه دار شدن محروم می شود.

به گزاری خبرگزاری مهر، حدود سه ماه قبل خبری منتشر شد مبنی بر اینکه آژانس فضایی آمریکا در حال بررسی احتمال اعزام فضانوردان به مریخ در یک سفر بدون بازگشت در سال 2030 است.

این پروژه که "کشتی ستاره ای صد ساله" (Hundred Years Starship) نام دارد با بودجه 7 میلیارد دلاری و تا سال 2030 اجرا می شود و هدف از آن تبدیل کردن سیاره سرخ به مستعمره جدید زمین و مهاجرت انسانها به این سیاره است.

مرکز تحقیقات Ames در راستای همین پروژه نشان داد که بدون یک حفاظ بسیار پرقدرت برای فضاپیماها که بتواند در مقابل ذرات پروتونها مقاومت کند، بارداری در اعماق فضا غیرممکن خواهد شد.

به گفته این محققان، حل این مشکل با استفاده از فناوریهای رایج و با تجهیزات علمی فعلی بسیار دشوار است.

"تور استرام" بیو فیزیکدان پرتوهای فعال در این خصوص توضیح داد: "تواناییهای فعلی محافظها احتمالا مانع امکان بارداری بر روی مریخ خواهند شد. پوششهای محافظتی برای جلوگیری از پرتوهای خطرناک برای بارداری آنچنان پیشرفته نیستند که بتوانند از این خطر پیشگیری کنند."

براساس گزارش ایندیپندنت، همچنین، حساسیت بسیار بالای DNA نسبت به پرتوهای حاضر در فضا را هم باید در نظر گرفت.

آزمایشات انجام شده بر روی حیوانات نشان می دهند که تابش پرتوهای یونیزه کننده می تواند موجب مرگ سلولهای جنین حتی در سه ماهه دوم و سوم بارداری شود.

بی شک نتایج تحقیقات این دانشمندان ناسا برای کسانی که آرزو دارند فرزندی با شناسنامه مریخی داشته باشند خبر بدی است.





طبقه بندی: پزشکی،  نجوم،  فناوری فضایی، 
برچسب ها: وششهای محافظت،
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : سه شنبه 19 بهمن 1389
چهار ماهواره ایرانی رصد، ظفر، امیرکبیر و فجر صبح امروز دوشنبه با حضور رئیس جمهور رونمایی شدند.

به گزارش خبرنگار مهر، این چهار ماهواره با تلاش محققان کشور در دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی طراحی و تولید شده اند که در نوبت پرتاب قرار می گیرند.

جزئیات ماهواره امیرکبیر

رئیس دانشگاه صنعتی امیرکبیر در گفتگو با خبرنگار مهر با تشریح جزئیات ماهواره محققان این دانشگاه که در سال آتی پرتاب خواهد شد گفت: این ماهواره تحت عنوان "ای . یو 300" تولید شده است.


علیرضا رهایی در خصوص پروژه ماهواره ای که دانشگاه امیرکبیر بر روی آن کار کرده است گفت: فعالیت بر روی پروژه ماهواره ای دانشگاه امیرکبیر که تحت عنوان "ای . یو300" مطرح است از حدود سه سال پیش با سفارش سازمان فضایی آغاز شد.

وی با بیان اینکه یک تیم گسترده ای در حدود 50 تا 80 نفر متشکل از اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی در رشته های برق، مکانیک، کامپیوتر، هوافضا، صنایع و نساجی بر روی پروژه ماهواره کار می کنند، گفت: ماموریتی که برای این پروژه تعریف شده است انجام مطالعاتی در زمینه حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله است.
 
رئیس دانشگاه صنعتی امیرکبیر اضافه کرد: خوشبختانه با تلاشی که در این زمینه صورت گرفته مطالعات مرحله اول و دوم این پروژه به پایان رسیده و نمونه سازی اولیه انجام شده است.
 
وی با بیان اینکه تستهای مختلفی بر روی این پروژه انجام شده است گفت: ساخت مدل مهندسی این پروژه حدود دو هفته پیش به اتمام رسیده است و اگر شرایط مهیا شود تا اردیبهشت سال 1390 این ماهواره به فضا پرتاب خواهد شد.
 
 
جزئیات نمونه فضایی ماهواره نوید

نمونه فضایی ماهواره نوید علم و صنعت نیز توسط مرکز تحقیق ماهواره دانشگاه علم و صنعت طراحی و ساخته شده است. ماهواره نوید علم و صنعت دارای قدرت عکسبرداری و تفکیک مکانی 400 متر است و مخصوص فعالیتهای مخابراتی است.
 

جزئیات ماهواره های دیگری که امروز توسط رئیس جمهور رونمایی شده است متعاقبا منتشر می شود.





طبقه بندی: فناوری فضایی،  اختراع و اکتشاف، 
ارسال توسط علی
اسا هفته گذشته توانست فضاپیمای NanoSail-D خورشیدی خود را پس از 45 روز بی خبری در مدار کم ارتفاع زمین قرار دهد، اکنون این فضاپیمای بادبانی در اولین کشتیرانی خورشیدی مداری جهان حضور پیدا کرده و در برابر دوربینهای عکاسی زمینی ها خودنمایی می کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، این فضاپیمای بادبانی به جای شیوه های متداول تامین انرژی، از نور خورشید برای تامین انرژی خود استفاده می کند. در حالیکه نظریه استفاده از بادبانهای خورشیدی برای مدتها به صورت غیر عملی باقی مانده بود، NanoSail-D در حال حاضر دومین فضاپیمای بادبانی خورشیدی است که پس از فضاپیمای ایکاروس ژاپنی ها در مدار زمین قرار گرفته است.

به گفته "دین الهورن" مسئول تحقیقاتی پروژه NanoSail-D ، با وجود اینکه انرژی خورشیدی نمی تواند مشابه انرژی های احتراقی قدرت و شتاب بالایی به وجود آورد، می تواند انرژی طولانی مدت برای حرکت در سرعتی ثابت را برای فضاپیما تامین کند. به گفته وی بهترین مثال برای این نوع از انرژی فضاپیمای ویه جر است که برای رسیدن به این نقطه از جهان، لبه سامانه خورشیدی، 30 سال زمان صرف کرد اما در صورتی که همین فضاپیما از بادبانهای خورشیدی بهره می برد، 10 ساله به همین موقعیت می رسید.

سازمان ناسا به همراه وب سایت Spaceweather.com به منظور بزرگداشت پرتاب موفقیت آمیز این فضاپیما و کمک به جمع آوری اطلاعات، رقابت عکاسی را ترتیب داده تا طی آن بهترین عکس از این فضاپیمای 9 متر مربعی بادبانی را قبل از بازگشتش به زمین که در ماه های آوریل یا می خواهد بود، به دست آورد. برنده این رقابت جایزه ای به مبلغ 500 دلار دریافت خواهد کرد. اطلاعاتی که از این تصاویر به دست خواهند آمد نیز برای ناسا بسیار ارزشمند به شمار می رود.

فضاپیمای بادبانی ناسا که به همراه ماهواره میکروستلایت FASTSAT ناسا به مدار پرتاب شد، قرار بود در تاریخ 6 دسامبر از ماهواره جدا شود، اما این اتفاق تا 21 ژانویه رخ نداد. دلیل این تاخیر در جدا شدن هرگز آشکار نشده است با این همه ناسا همچنان در تلاش است تا این موضوع را کشف کند.

بادبان خورشیدی ناسا دارای هشت باطری لیتیومی است که از قابلیت شارژ مجدد برخوردار نیستند. با وجود پرتاب دیرهنگام، NanoSail-D در مسیر درست خود قرار گرفته است و ناسا از نتایجی که تا به حال از این پروژه به دست آورده کاملا راضی و خشنود است و تلاش دارد از اطلاعات این پروژه در ماموریتهای آینده خورشیدی نیز بهره ببرد.

ژوهانس کپلر اولین فضانوردی است که در حدود 400 سال پیش پس از دیدن حرکت دنباله یک ستاره دنباله دار به واسطه بادهای خورشیدی، ایده سفر در فضا با کمک بادبانهای خورشیدی را مطرح کرد.

با این همه فضاپیماهای بادبانی مدرن مانند NanoSail-D یا ایکاروس با استفاده از فشار ناچیز اما ممتد نور خورشید به حرکت خود ادامه می دهند.

بر اساس گزارش ناسا، NanoSail-D که با چرخش در مدار زمین در زیر نور خورشید خواهد درخشید، به اندازه ای درخشان و آشکار خواهد بود که با کمک چشم غیر مسلح نیز بتوان آن را مشاهده کرد و ناسا نیز با توجه به همین ویژگی مسابقه عکاسی از فضاپیمای بادبانی اش راه اندازی کرده است.




طبقه بندی: فناوری فضایی، 
برچسب ها: کشتی خورشید، فضاپیمای بادبانی، ایکاروس، باطری لیتیومی، میکروستلایت،
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 6 بهمن 1389

 دانشمند سابق سازمان ناسا طی محاسباتی جدید اعلام کرد انسان تا 200 سال آینده توانایی رفتن به فضاهای بین ستاره ای را به دست نخواهد آورد.

یکی از دانشمندان و محققان سابق سازمان ناسا محاسبات جدید و جالب توجهی را در رابطه با سفرهای بین ستاره ای انجام داده است.

 

وی می گوید تا 200 سال دیگر انسان قادر به سفر کردن به هدفی در میان ستاره ها نخواهد بود تا آن زمان نیز تمامی فضاپیماهایی که از پیش برای آغاز چنین سفری ساخته شده اند، منسوخ و کهنه خواهند شد.

 

"مارک میلیس" رئیس سابق پروژه BPP ناسا و بنیانگذار انجمن "تائو زیرو" که پشتیبانی از مطالعات درباره سفرهای بین ستاره ای را به عهده داشته است، معتقد است بدون در نظر گرفتن موانع سیاسی و مالی، انرژی و دست یافتن به مقادیر کافی از آن برای آغاز سفری بین ستاره ای تا سال 2196 به طول خواهد انجامید.

 

وی با مقایسه های فراوان به چنین محاسباتی دست پیدا کرده و آنها را در نشستی نجومی عنوان کرده است. میلیس با بررسی 27 سال اطلاعات درباره مسائل مرتبط با انرژی، انرژی مورد نیاز برای اجرای چنین ماموریتهایی، انرژی های فردی و حتی برتری های اجتماعی دو سفر ممکن را انتخاب کرد: سفری بی هدف در یک فضاپیمای جمعی بین ستاره ای و یا سفری 75 ساله به آلفا-قنطورس.

 

میلیس با آزمودن میزان انرژی مورد نیاز برای پرتاب شاتلهای فضایی در 30 سال پیش که بخشی جزئی از انرژی های قابل استفاده کشور آمریکا به شمار می رفت، دریافت که برای اجرای پروازهای بین ستاره ای نسبتی مشابه را باید در نظر گرفت.

به گفته وی برای پرواز فضاپیمایی 500 سرنشینه در سفری یک طرفه، به دست کم یک اگزا ژول انرژی نیاز خواهد بود، انرژی برابر هزار و 18 ژول که از انرژی مصرفی کل جهان در یک سال مقداری کمتر است.

 

همچنین برای سفری بدون سرنشین به سوی آلفا-قنطورس انرژی مورد نیاز از این هم بیشتر خواهد بود زیرا با رسیدن به نزدیکترین همسایه ستاره ای باید از سرعت فضاپیما کاست که این خود به هزار و 19 زول انرژی نیاز دارد، حتی بدون در نظر گرفتن سوخت مورد نیاز، فضاپیمای 500 نفره تا سال 2200 و فضاپیمای بدون سرنشین تا سال 2500 آمادگی پرواز را نخواهند داشت.

 

بر اساس گزارش فاکس نیوز، حقیقت اینجا است که محاسبات میلیس نسبت به بسیاری از دیگر مطالعات واقع گرایانه تر است، مطالعاتی که در آنها اعلام شده برای سفر به فضا به انرژی 100 برابر انرژی کل جهان نیاز خواهد بود.




طبقه بندی: فناوری فضایی، 
برچسب ها: سفر بین ستاره ای،
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : یکشنبه 26 دی 1389

مریخ نورد «روح» (اسپریت) كه در حال حاضر در سطح ماه از ماموریت خارج است، ممكن است در چند هفته آینده دوباره به كار بیافتد

مریخ نورد

مقامات ناسا امیدوارند كه افزایش نور خورشید بر سطح سیاره مریخ بتواند به این مریخ‌نورد و تیمش كه از انرژی خورشید تغذیه می‌كنند، انرژی كافی برای باز گشت به كار بدهد.

 

این در حالی است كه به اعتراف مقامات ناسا تاكنون هیچ صدا و یا ارتباطی با روح برقرار نشده و آنها نا امید شده‌اند.

 

مریخ‌نورد روح در سال 2004 به منظور بررسی نشانه‌هایی از وجود آب در مریخ برای ماموریتی سه ماهه در این سیاره فرود آمد اما ناسا این عملیات را برای شش سال ادامه داد تا اینكه در ماه مارس 2010 ارتباط با این مریخ‌نورد قطع شد.

 

از آن زمان ناسا در حال تلاش برای بازگرداندن روح است كه به دلیل آسیب وارده به چرخ‌های آن در ژانویه گذشته قادر به حركت نیست.

 

 




طبقه بندی: فناوری فضایی، 
برچسب ها: اسپریت، مریخ نورد «روح»،
ارسال توسط علی
بازدید : مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 8 دی 1389
کپسول روسی سایوز پس از 2 روز سفر سرانجام همراه با سه سرنشین خود به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، کسپول فضاپیمای روسی سایوز در ماموریت MagIsstra همراه با دیمیتری کوندراتیف روسی (فرمانده)، پائولو نسپولی ایتالیایی و کاترین کدی کولمن آمریکایی (مهندس پرواز) به ایستگاه فضایی بین المللی رسید.

دو وسیله حمل کننده کپسول سایوز در غرب آفریقا فرود آمدند و کسپول نیز با سرعت حدود 30 هزار کیلومتر بر ساعت در مقابل 28 هزار کیلومتر بر ساعت سرعت حرکت ایستگاه فضایی بین المللی به این ایستگاه رسید و با موفقیت توانست به آن متصل شود.

براساس گزارش آسوشیتدپرس، رئیس آژانس فضایی روسیه در خصوص ماموریت سایوز اظهار داشت: "هم ماموریت پرتاب و هم عملیات اتصال با موفقیت و بدون هیچ مشکلی انجام شد."

سایوز روز چهارشنبه از پایگاه روسی بایکونور در قزاقستان پرتاب شد و روز جمعه به ایستگاه رسید این سه فضانورد به مدت 5 ماه در ایستگاه حضور خواهند داشت.




طبقه بندی: فناوری فضایی، 
برچسب ها: کپسول سایوز،
دنبالک ها: مقاله، علمی، علم روز، چهار سوی علم،
ارسال توسط علی

آخرین مطالب
(تعداد کل صفحات:2)      [1]   [2]  

نظر سنجی
دانشمندان مورد علاقه خود را انتخاب کنید(یک یا چند تا)











داغ داغ
امکانات جانبی